lekka.pl

Objawy i leczenie chorób przenoszonych drogą płciową

Ocena użytkowników: / 15
SłabyŚwietny 

Rzeżączka

Rzeżączka jest wywoływana przez gonokoka-dwoinkę rzeżaczki, bakterię w kształcie ziarna fasoli, która stopniowo rozwija się w ciepłym, wilgotnym środowisku układu rozrodczego i moczowego i atakuje szyjkę macicy, cewkę moczową i odbyt. Przenosi się przez seks genitalny, genitalno-oralny (na kontakt z bakterią narażone jest gardło) i genitalno-analny. Jeżeli dotkniesz oka ręką, na której znajduje się wydzielina z bakteriami, możesz zarazić się rzeżączką. Matka może zarazić dziecko podczas porodu. Zakroplenie do oka po prodzie azotanu srebra z antybiotykiem rutynowo stosowane w polskich szpitalach skutecznie chroni przed infekcją rzeżączkąlub chlamydią oczu, ale nie sromu i pochwy noworodka płci żeńskiej. Dzieci chore na rzeżączkę, które nie zaraziły się podczas porodu, zwykle zaraziły się na skutek molestowania seksualnego.

Nieleczona rzeżączka może prowadzić do poważnej i bolesnej choroby narządów miednicy (PID), a ta z kolei do bezpłodności, a rzadziej, do rozsianego zakażenia gonokokowego (DGI, skrót od angielskiej nazwy disseminated gonococcal infection), gdy choroba zaatakuje cały organizm.

Pamiętaj, że stosowanie środków zapobiegawczych jest bardzo ważne, ponieważ kobieta często nie ma wczesnych objawów. Kiedy ból skłoni ją w końcu do wizyty u lekarza, choroba zwykle jest już w zaawansowanym stadium. U kobiety po histerektomii zarażeniu może ulec tylko szyjka macicy (jeśli nie została usunięta).

Objawy

Przynajmniej połowa kobiet chorych na rzeżączkę nie ma początkowo żadnych objawów. U kobiet mających objawy pojawiają się one zwykle w ciągu dziesięciu dni od zarażenia. Choroba najczęściej atakuje szyjkę macicy. Pojawia się wówczas wydzielina, która powstaje na skutek działania substancji wydzielanej przez ginące gonokoki. Jeżeli zbadasz się przy pomocy wziernika, możesz zauważyć gęstą wydzielinę, zaczerwienienie, a niekiedy niewielkie guzki lub ranki na szyjce macicy - możesz też nie zauważyć żadnych niepokojących objawów. Początkowo możesz przypisać objawy innym problemom ginekologicznym lub stosowaniu środków antykoncepcyjnych, np. pigułki. Choroba atakuje również moczowód, cekę moczowa!, powodując ból przy oddawaniu moczu i pieczenie. Następnie przenosi się na gruczoły Skene'a (po obu stronach cewki moczowej) i gruczoły Bartholina (po obu stronach wejścia do pochwy. Jeżeli choroba zaatakuje macicę i jajowody, możesz odczuwać ból w dolnej części brzucha, po jednej lub po obu stronach, wymiotować, mieć gorączkę, nieregularną miesiączkę lub odczuwać ból podczas współżycia. Im ostrzejszy przebieg choroby, tym silniejszy ból i inne objawy. Mogą one wskazywać na PID. Może prowadzić do powstania ropni okołowątrobowych.

Rzeżączka może również przenieść się z penisa mężczyzny do gardła kobiety (rzeżączka gardłowa) lub odbytu. Możesz nie mieć żadnych objawów. Jeżeli wystąpią, to w zależności od organu, który został zarażony, może być to ból gardła, powiększone węzły chłonne, ból w odbycie lub zapalenie odbytu, wydzielina lub krwawienie.

Jeżeli dojdzie do zakażenia oczu wydzieliną zawierającą bakterie (gonokokowe zapalenie spojówek), może to doprowadzić do utraty wzroku, jeżeli nie poddasz się leczeniu (lub - w przypadku noworodka - nie zastosuje się środków zapobiegawczych). DGI występuje rzadko, ale ma ostry - rzeżączkowe zapalenie stawów - przebieg. Rozwija się na skutek przemieszczania bakterii w krwiobiegu i powoduje ropną wysypkę na skórze oraz ból i opuchnięcie stawów, lub - rzadko - chorobę zastawek serca, zapalenie stawów lub zapalenie opon. Rzeżączka w każdym stadium jest uleczalna dzięki stosowaniu antybiotyków, które powstrzymują bakterie przed wyrządzaniem dalszych szkód w organizmie, ale już dokonanego uszczerbku na zdrowiu zwykle nie da się naprawić.

Objawy u mężczyzn

U mężczyzn zwykle pojawia się gęsta, przypominająca ropę wydzielina z penisa, który jest zaczerwieniony oraz ból lub pieczenie podczas oddawania moczu. Może pojawić się częstsza potrzeba oddawania moczu i/lub krew w moczu. Niektórzy mężczyźni nie mają żadnych objawów.

U mężczyzn rzeżączka często mylona jest z objawami innych chorób, takich jak chlamydia. Stan zapalny nie wywołany rzeżączką nazywa się niegonokokowym zapaleniem cewki moczowej (NGU - skrót od angielskiej nazwy "nongonococcal urethritis"). Termin ten nie oznacza, iż wykryto przyczynę choroby, oznacza on jedynie, że infekcja nie jest wywołana rzeżączką. Jeżeli uprawiałaś seks z mężczyzną, u którego występuje wydzielina z penisa, przekonaj go, aby jak najszybciej poddał się badaniom. Diagnozę możesz otrzymać jeszcze tego samego dnia i oboje możecie natychmiast poddać się leczeniu. Jeżeli pierwszy test nie ustali przyczyny choroby, należy poddać się dalszym badaniom.

Testy i diagnoza

Należy poddać się testom na rzeżączkę przed rozpoczęciem przyjmowania leków, ponieważ test wykonany w trakcie leczenia nie jest dokładny. Nie kąp się przed testem, gdyż zmyjesz bakterie, przez co negatywny wynik testu będzie nieprawdziwy. Poza tym kąpiel może spowodować, że bakterie przeniosą się dalej do układu rozrodczego, zwiększając ryzyko cięższej choroby.

Spośród różnych dostępnych testów wykrywających rzeżączkę, barwienie metodą Grama stosowane jest głównie w klinikach zajmujących się chorobami przenoszonymi drogą płciową, ale może nie wykryć nawet do 50 % infekcji szyjki macicy. Nie wykrywa infekcji gardła. Wykrywa 98 % przypadków rzeżączki wśród mężczyzn, u których występuje wydzielina, ale tylko 70 % u mężczyzn, którzy nie mają objawów.

Bardziej wiarygodny jest posiew, ale wymaga więcej czasu. Polega on na pobraniu próbki wydzieliny, naniesieniu jej na specjalną płytkę i przechowywaniu w warunkach laboratoryjnych przez 24 do 72 godzin, aby umożliwić bakteriom rzeżączki rozmnażanie się. Najlepszy jest test wydzieliny z szyjki macicy: dokładność wynosi od 86 do 96 %. Jednak nawet wyniki posiewu mogą być niedokładne, głównie dlatego, że trudno zapewnić odpowiednie warunki podczas transportu próbki do laboratorium. Dokładność testu zależy również w dużym stopniu od narządów, z których pobiera się próbkę. Jeżeli próbka zostanie pobrana z miejsc najczęściej atakowanych przez chorobę (szyjka macicy i kanał odbytniczy), szansa wykrycia choroby wynosi około 90 %. (U wielu kobiet chorych na rzeżączkę występuje jednocześnie rzęsistkowica i/lub chlamydia). U około 50 % kobiet z infekcją szyjki macicy występuje również infekcja kanału odbytniczego. Jeżeli jesteś po histerektomii, poproś o wymaz z cewki! Jeżeli uprawiałaś seks oralno-genitalny, poproś o test gardła.

Niektóre kobiety poddają się najpierw testowi barwienia metodą Grama, a następnie wykonują posiew aby potwierdzić diagnozę. Jeżeli wynik testu barwienia metodą Grama jest negatywny, a ty z pewnością miałaś kontakt z rzeżączką, możesz chcieć poddać się leczeniu czekając na wyniki posiewu.

Próba DNA (Gen-Probe), która wysyłana jest do specjalnie wyposażonych laboratoriów, wykrywa w badanych bakteriach konkretną sekwencję DNA, która jest właściwa rzeżączce. Test ten wykrywa do 90 % przypadków rzeżączki w szyjce macicy, a u mężczyzn w moczowodzie. Nie udowodniono skuteczności testu w wykrywaniu rzeżączki w gardle ani odbycie.

Gabinety lekarskie i kliniki powinny dysponować którymś z tych testów. Jeśli masz wątpliwości dotyczące dokładności wyników testu, możesz chcieć powtórzyć test, jeżeli wynik był negatywny, lub potwierdzić pozytywny wynik posiewu. Jeżeli wynik testu twojego partnera jest pozytywny, możesz zdecydować się na leczenie, niezależnie od wyników twojego testu.

Leczenie

Wielu lekarzy zapisuje leki zanim otrzymają wyniki posiewu lub zanim są pewni diagnozy z trzech powodów: testy nie zawsze są dokładne; lekarz nie ma pewności, czy jeszcze do niego przyjdziesz; a im szybciej rozpocznie się leczenie rzeżączki, tym łatwiej ją wyleczyć. Zapytaj lekarza o leki dla partnera.

Z drugiej strony, w niektórych szpitalach nie rozpoczyna się leczenia, nawet jeśli jesteś pewna, że się zaraziłaś, dopóki nie zostanie postawiona diagnoza stwierdzająca chorobę. Argumentem przemawiającym za poczekaniem na wyniki testu jest to, że nie powinnaś niepotrzebnie przyjmować antybiotyków. Kolejny argument to możliwość występowania innej choroby niż rzeżączka, która wymaga innego leczenia.

Wkładka wewnątrzmaciczna może utrudniać leczenie, gdyż ułatwia roznoszenie choroby i zwiększa ryzyko zachorowania na PID. Wkładkę należy wyjąć po 24 godzinach od rozpoczęcia leczenia.

Centra leczenia chorób zalecają jedną dawkę ceftriaxonu jako początkowe leczenie rzeżączki. Ze względu na to, że chlamydia często występuje jednocześnie z rzeżączką, zalecana jest również kontynuacja leczenia - przyjmowanie doksycykliny przez siedem dni. Jeśli jednak masz możliwość poddać się testowi na chlamydię (patrz str. 350), powinnaś to zrobić, aby uniknąć niepotrzebnego przyjmowania antybiotyków. Doksycyklina, którą przyjmuje się dwa razy dziennie, jest lepsza od tetracykliny, która wywołuje więcej skutków ubocznych. Żaden z tych antybiotyków nie może być stosowany u kobiet w ciąży, które powinny przyjmować erytromecynę (jeśli jest odpowiednio stosowana, jest równie skuteczna jak poprzednie dwa antybiotyki).

Rekonwalescencja

Przy stosowaniu ceftriaxonu nie jest konieczny posiew, aby stwierdzić wyleczenie.

Rzeżączka a ciąża

Kobiety w ciąży powinny wykonać przynajmniej jeden rutynowy posiew na rzeżączkę. Kobieta w ciąży z nieleczoną rzeżączką może zarazić dziecko, gdy w czasie porodu przechodzi ono przez kanał rodny. Dawniej wiele noworodków traciło wzrok na skutek gonokokowego zapalenia spojówek. Obecnie we wszystkich stanach wkrapla się noworodkom azotan srebra lub antybiotyk w celu zapobiegania rzeżączce, nawet jeśli matka jest pewna, że nie jest chora i leczenie jest niepotrzebne.

Chlamydia

Chlamydia wywoływana przez bakterię Chlamydia trachomatis jest najczęściej występującą w USA chorobą przenoszoną drogą płciową. U kobiet może doprowadzić do wielu poważnych schorzeń, takich jak infekcje moczowodu, zapalenie szyjki macicy i bezpłodność oraz niebezpieczne powikłania w czasie ciąży i porodu . U mężczyzn może wywołać zapalenie cewki moczowej. Bakteria ta wywołuje również stan zapalny odbytu.

Chlamydia przenosi się przez seks waginalny lub analny lub przez używanie wspólnych gadżetów seksualnych, na których znajduje się wydzielina szyjki macicy. Może również przenosić się przez kontakt oka z ręką, na której znajduje się wydzielina zawierająca bakterie oraz podczas porodu z matki na dziecko. Możliwe, choć mało prawdopodobne, jest przeniesienie chlamydii do gardła podczas uprawiania seksu oralnego z zarażonym mężczyzną.

Objawy

Cztery piąte kobiet chorych na chlamydię nie ma objawów. Najczęściej występującym objawem u kobiet jest nasilona wydzielina z pochwy, która zwykle pojawia się 7-14 dni po kontakcie z bakterią chlamydii. Inne objawy to ból podczas oddawania moczu, krwawienie z pochwy, krwawienie po stosunku i ból w dolnej części brzucha. Badanie może, lecz nie musi, wykazać stan zapalny szyjki macicy. W przypadku braku objawów, musisz liczyć na to, że partnerka powie ci, czy ma objawy lub czy stwierdzono u niego/niej NGU. Jeżeli jesteś aktywna seksualnie, powinnaś regularnie poddawać się badaniom na chlamydię.

Objawy u mężczyzn

Zarażeni mężczyźni zwykle odczuwają pieczenie w trakcie oddawania moczu, a w ciągu 1-3 tygodni po kontakcie z bakterią pojawia się wydzielina z cewki moczowej. Objawy mogą przypominać rzeżączkę, ale zwykle są łagodniejsze. Okres rozwoju chlamydii jest zwykle dłuższy - przynajmniej siedem dni. Około 25 % mężczyzn nie ma żadnych objawów, ale mogą roznosić chorobę. Często tylko jedno z partnerów ma objawy, a drugie jest nosicielem choroby. Oboje muszą poddać się leczeniu, aby uniknąć wzajemnego zarażania się.

Niektórzy lekarze nie zdają sobie sprawy z zagrożeń, jakie niesie ze sobą chlamydia. Ponadto stawiają często błędną diagnozę, ponieważ chlamydię łatwo pomylić z rzeżączką i innymi chorobami. Niekiedy ignorują objawy u kobiet lub przypisują je innym przyczynom.

Pamiętaj, że tradycyjne leczenie rzeżączki nie jest skuteczne w przypadku bakterii chlamydii. Jeżeli sądzisz, że miałaś kontakt z chlamydią, a nie rzeżączką, poczekaj na wyniki testu zanim poddasz się leczeniu.

Testy i diagnoza

Obecnie istnieje wiele testów na chlamydię. W większości przypadków, jeżeli u ciebie lub partnera występuje wydzielina, zostaniecie poddani badaniom na rzeżączkę. Powinniście również przejść badania na chlamydię. Jeżeli wyniki obu testów są negatywne, możecie otrzymać odpowiedź, że jest to NGU lub śluzoworopne zapalenie szyjki macicy (MPC - skrót od angielskiej nazwy mucopurulent cervicitis). (Patrz fragment o NGU i chlamydii na str. 351).

Niektóre testy na chlamydię (takie jak test na przeciwciała monoklonalne, test immunoenzymalny i próba DNA) stały się tańsze, szybsze i łatwiej dostępne niż tradycyjny posiew. Nie są tak wiarygodne jak posiew, ale ułatwiają diagnozę.

Istnieje również kilka nowych testów na chlamydię, zaaprobowanych przez FDA, z których jeden wykorzystywany jest także do diagnozowania rzeżączki. Testy te (o nazwach Amplicor, LCX), wykorzystujące technologię amplifikacji DNA, są znacznie dokładniejsze. Są jednak dosyć drogie i nie są jeszcze szeroko dostępne.

Leczenie

Standardowym lekiem zapisywanym przy leczeniu chlamydii jest doksycyklina. Centra zajmujące się chorobami przenoszonymi drogą płciową zalecają przyjmowanie przez siedem dni doksycykliny lub alternatywnie jedną dawkę azithromycinum (nazwa handlowa: Sumamed). Erytromycynę często przepisuje się wtedy, gdy nie można podać doksycykliny, np. w czasie ciąży. Azithromycinum często przepisuje się podczas ciąży. Jeśli jednak masz uczulenie na erytromycynę, nie powinnaś przyjmować azithromycinum. Wiele innych antybiotyków często przepisywanych w leczeniu chorób przenoszonych drogą płciową, łącznie z penicyliną, nie skutkuje. Osoby, u których chlamydia zaatakowała oczy zwykle leczy się antybiotykami podawanymi doustnie.

Powinnaś przyjmować wszystkie przepisane leki, aby nie nastąpił nawrót choroby, która może wyrządzić więcej szkód i trudniej będzie ją wyleczyć. Zwykle całkowite wyleczenie następuje po trzech tygodniach. Jeżeli tak się nie stanie, idź jeszcze raz do lekarza, który przepisze inny antybiotyk lub zaleci dłuższy czas leczenia. Twoi partnerzy seksualni powinni przyjmować doksycyklinę lub azithromycinum, niezależnie od tego, czy mają objawy.

Zanim zaczniesz przyjmować antybiotyki, zapytaj lekarza o możliwe działania niepożądane. Kobiety w ciąży nie powinny przyjmować tetracykliny ani doksycykliny. Zrezygnuj z alkoholu aż do wyleczenia choroby, gdyż może powodować podrażnienie cewki moczowej. Powstrzymaj się od kontaktów seksualnych z udziałem genitaliów, dopóki ty i twój partner nie zostaniecie wyleczeni. Jeżeli masz nawroty choroby, a antybiotyki nie skutkują, może to być inne zakażenie bakteryjne lub trudny do wyleczenia przypadek PID.

Chlamydia a ciąża

Badania wykazują, że 8-10 % kobiet w ciąży choruje na chlamydię. Jeśli kobieta nie podda się leczeniu, może zarazić dziecko podczas porodu. Ryzyko, że kobieta w ciąży chora na chlamydię zarazi noworodka wynosi 70 %. U zarażonego dziecka może rozwinąć się zapalenie spojówek lub zapalenie płuc. Chlamydia wiąże się też z ryzykiem poronienia, ciąży pozamacicznej, przedwczesnego porodu i infekcji poporodowych. Niewykluczone, że z powodu tych zagrożeń, testy na chlamydię będą wkrótce zalecane wszystkim kobietom.

NGU a chlamydia

NGU to termin określający infekcję objawiająca się wydzieliną z cewki moczowej, która nie jest rzeżączką. Nie jest to prawdziwa diagnoza i nie wyklucza ona kilku innych przyczyn infekcji. Choroba ta może być wywołana przez bakterie chlamydii, ale również przez bakterię zwaną Ureaplasma urealyticum, która występuje w narządach płciowych wielu pozornie zdrowych osób, nie mających żadnych objawów. Ureaplasma oraz bakteria zwana Mycoplasma genitalium są odpowiedzialne za niektóre przypadki zapalenia cewki moczowej.

Ze względu na to, że Ureaplasma i niektóre bakterie Mycoplasma są prawdopodobną przyczyną zapalenia szyjki macicy, PID, bezpłodności, poronień i przedwczesnych urodzeń, niektórzy naukowcy uważają, że bezpłodna kobieta, lub kobieta, która kilkakrotnie poroniła, powinna poddać się badaniom na obecność tych bakterii oraz chlamydii.

Opryszczka

Opryszczka (angielska nazwa herpes pochodzi od greckiego słowa oznaczającego pełzać, skradać się) jest wywoływana przez wirus opryszczki zwykłej - drobnoustrój, który przez ostatnie lata był przedmiotem wielu badań. Wirus przedostaje się do organizmu przez skórę i błony śluzowe jamy ustnej lub narządów płciowych i przemieszcza się wzdłuż końcówek nerwów do dolnej części kręgosłupa, gdzie zagnieżdża się na stałe, żywiąc się składnikami odżywczymi produkowanymi przez komórki organizmu. Istnieją dwa rodzaje wirusa opryszczki zwykłej (HSV). W przypadku typu I (HSV I) zwykle występuje opryszczka na wardze lub pęcherzyca ostra na wargach, twarzy i w jamie ustnej, a przy typie II (HSV II) pojawia się owrzodzenie okolic genitaliów. HSV I zwykle atakuje górną połowę ciała, a HSV II dolną, jednakże czasem następuje przeniesienie ze względu na coraz częstsze uprawianie seksu oralno-genitalnego. W tym rozdziale omówimy opryszczkę narządów płciowych.

Możesz zarazić się opryszczką przez bezpośredni kontakt ze skórą podczas uprawiania seksu waginalnego, analnego lub oralnego z osobą, u której choroba się uaktywniła. Opryszczka przenosi się również z jamy ustnej na genitalia (lub oczy) przez palce lub przez używanie wspólnych gadżetów seksualnych. Wprawdzie choroba ta jest najbardziej zakaźna w okresie od wystąpienia zaczerwienienia skóry do pojawienia się strupów, ale może również przenosić się w okresie bezobjawowym. Najwięcej przypadków zarażenia odnotowuje się, gdy nie występują żadne objawy.

Pamiętaj, aby po każdorazowym kontakcie z owrzodzeniem umyć ręce. Zachowaj szczególną ostrożność, aby nie dotykać oczu rękami, na których może znajdować się wydzielina z pęcherzy.

Objawy

Objawy zwykle pojawiają się od 2 do 20 dni po zarażeniu, ale u większości osób objawy mogą nie wystąpić lub mogą zostać zauważone znacznie później. Atak opryszczki zazwyczaj zaczyna się od uczucia mrowienia lub swędzenia skóry w okolicy genitaliów. Jest to tak zwany okres prodromalny, który może wystąpić na kilka godzin do kilku dni przed pojawieniem się owrzodzenia, lub nie wystąpić w ogóle. Możesz również mieć uczucie pieczenia, bóle w nogach, pośladkach lub genitaliach i/lub odczuwać ucisk w tych miejscach. Następnie pojawia się owrzodzenie, najpierw jest to jedno lub kilka czerwonych zgrubień, które za dzień lub dwa zmieniają się w wypełnione płynem pęcherze. Pęcherze najczęściej pojawiają się na wargach większych i mniejszych, łechtaczce, wejściu do pochwy, perineum, a niekiedy na ścianach pochwy, pośladkach, udach, odbycie i pępku. U kobiet owrzodzenie pojawia się również na szyjce macicy, co zwykle nie daje widocznych objawów. U wielu kobiet podczas pierwszego ataku choroby występuje owrzodzenie na wulwie i szyjce macicy. Po kilku dniach pęcherze pękają i powstają wrzody, które mogą krwawić lub z których może wydzielać się płyn. Zazwyczaj po upływie trzech, czterech dni formuje się strup i pęcherze znikają bez stosowania leczenia.

W okresie występowania owrzodzenia możesz odczuwać ból podczas oddawania moczu oraz tępy lub ostry, palący ból okolicy narząd?w płciowych. Czasem ból promieniuje w stronę nóg. Możesz odczuwać potrzebę częstego oddawania moczu. Może pojawić się wydzielina z pochwy oraz zapalenie wulwy. Podczas pierwszego ataku choroby możesz mieć gorączkę, ból głowy i powiększone węzły chłonne w pachwinach. U niektórych kobiet przy ostrym ataku choroby może wystąpić niemożność oddania moczu. Jeżeli dolegliwość ta nie ustąpi po zastosowaniu środków wymienionych w tym rozdziale, zwróć się o pomoc do lekarza. Pierwszy atak choroby jest zwykle najbardziej bolesny i leczenie trwa najdłużej (dwa do trzech tygodni).

Objawy u mężczyzn

Mężczyźni mogą odczuwać ból w jądrach w okresie prodromalnym, a następnie pojawiają się pęcherze, zazwyczaj na głowie i penisie, ale także na mosznie, perineum, pośladkach, odbycie i udach. Mężczyźni mogą również, nie wiedząc o tym, mieć owrzodzenie na cewce moczowej, z której może wydobywać się wodnista wydzielina.

Nawroty choroby

U niektórych osób drugi atak opryszczki nigdy nie następuje, ale u wielu pojawia się ponownie, zwykle po 3-12 miesiącach po pierwszym ataku i często (choć niekoniecznie) w tej samej części ciała. Im ostrzejszy był pierwszy atak HSV, tym większe prawdopodobieństwo, że nastąpi nawrót choroby. Kolejne ataki choroby zazwyczaj są łagodniejsze, trwają od 3 dni do 2 tygodni i nie obejmują szyjki macicy. Często wywoływane są przez stres, chorobę, uszkodzenie skóry, menstruację, ciążę i niektóre pokarmy. U wielu osób liczba nawrotów choroby w ciągu roku zmniejsza się z upływem czasu. Uważa się, że nawroty opryszczki spowodowane są obniżoną odpornością organizmu. Osoby z niedoborem witamin z grupy B oraz żyjące w ciągłym napięciu częściej miewają nawroty opryszczki. Badania wykazują, że częściej występują nawroty HSV II w okolicach narządów płciowych niż HSV I.

Testy i diagnoza

Ty i lekarz możecie stwierdzić gołym okiem, że choroba, na którą cierpisz to opryszczka, gdy pojawi się owrzodzenie, chociaż opryszczka jest czasem mylona z wrzodem wenerycznym, syfilisem lub kłykciną. Kilka testów laboratoryjnych potwierdza diagnozę lub wykazuje obecność wirusa opryszczki, ale niewiele rozróżnia HSV I od HSV II, z wyjątkiem testów przeprowadzanych na próbkach pobranych ze zmienionych chorobowo narządów płciowych. Bardzo wiele osób miało w swoim życiu kontakt z jakąś formą opryszczki, zatem testy, które nie rozróżniają typu I od typu II nie są przydatne w określeniu, czy masz opryszczkę narządów płciowych. Jeżeli zauważysz u siebie owrzodzenie narządów płciowych, poddaj się badaniom, dopóki objawy są widoczne.

Posiew

Test ten polega na wyhodowaniu wirusa z żywych komórek. Zaletą jego jest rozróżnienie HSV I i HSV II, ale jest drogi i nie wszystkie laboratoria i lekarze mają odpowiedni sprzęt, by taki test przeprowadzić. Jest on dokładniejszy niż rozmaz i powinien zostać przeprowadzony, gdy owrzodzenie pojawia się po raz pierwszy. Uważa się, że jest to najdokładniejsza metoda PZH.

Leczenie

Nie istnieje obecnie lekarstwo na opryszczkę - prowadzi się badania nad szczepionkami, terapią antywirusową i preparatami stymulującymi układ odpornościowy. W przypadku ataku choroby, powinnaś utrzymywać chore miejsca w suchości i czystości. Jeżeli odczuwasz ból, poproś o receptę na krem xylocaine lub chlorek etylu. Jeżeli masz atak opryszczki narządów płciowych, lekarz może przepisać doustny lek antywirusowy o nazwie acyclovir (w aptekach pod nazwą Zovirax), valacyclovir hydrochloride (Valtrex) lub famcyclovir (Famvir) Vratisolin. Im wcześniej przyjmiesz leki (w ciągu 72 godzin od pojawienia się owrzodzenia), tym skuteczniejsze jest ich działanie. (Dostępna jest również maść acyclovir, którą smaruje się owrzodzenie, ale jest mniej skuteczna.) Leki te, przyjmowane od początku choroby, zmniejszają dolegliwości i skracają czas ich trwania, a przyjmowane codziennie zmniejszają częstotliwość ataków oraz bezobjawowego przenoszenia wirusa. Przy częstych nawrotach choroby (sześć lub więcej w ciągu roku), codzienne przyjmowanie leków może im zapobiec.

Niektóre dowody wskazują na to, że szybkie podanie 15 % idoxuridine (IDU) w dimethyl sulfoxide (DMSO) łagodzi ranki na wargach i skraca czas gojenia się. Pomocne jest także leczenie homeopatyczne.

Opryszczka jest jednak chorobą nieuleczalną. Osoby chore na opryszczkę uczą się z nią żyć.Aktywnae zakazeni, zwłaszcza pierwotne stanowi diuze zgrożenie dla noworodka- sam poród, wskazanie do ciecia jesli są wykwityty na narządach płociowych!

Leczenie alternatywne i domowe

Zdrowy styl życia, właściwa dieta, odpowiednia ilość odpoczynku i wysiłku fizycznego pomagają zmniejszyć częstotliwość i nasilenie ataków, ale całkowite powstrzymanie nawrotów choroby jest niemożliwe. Jeśli jednak zastosujesz się do zaleceń podanych poniżej, możesz uniknąć przynajmniej niektórych ataków oraz złagodzić objawy, gdy się pojawią. (Jeżeli jesteś w ciąży, musisz zachować szczególną ostrożność i najlepiej zasięgnij porady lekarza, zanim zastosujesz którąkolwiek z metod leczenia alternatywnego podanych tutaj).

Gdy owrzodzenie pojawi się po raz pierwszy, zastosuj nasiadówki z sodą kuchenną, trzy do pięciu razy dziennie. Utrzymuj chore miejsca w suchości i czystości. Suszarka do włosów pozwala wysuszyć owrzodzone miejsca. Pęcherze znikają szybciej, jeśli mają kontakt ze świeżym powietrzem, powinnaś więc nosić bawełnianą bieliznę, lub nie zakładać majtek. Jeżeli odczuwasz ból przy oddawaniu moczu, rób to pod prysznicem lub w wannie, albo spryskaj wodą genitalia podczas oddawania moczu (używając jakiejkolwiek plastikowej butelki, którą można nacisnąć). Gdy pęcherze pękną, zastosuj substancje wysuszające, takie jak nadtlenek wodoru lub Domeboro, do kupienia w aptekach. Jeśli odczuwasz ból, weź środki przeciwbólowe: acetaminofen (np. Tylenol) lub aspirynę.

Wielu kobietom leczenie alternatywne bardzo pomogło. Metody te mogą, ale nie muszą sprawdzić się w twoim przypadku. Niektóre z produktów wymienionych poniżej trzeba kupić w sklepie ze zdrową żywnością, mogą zatem być drogie. Proponujemy, żebyś wybrała jeden lub dwa sposoby. Pamiętaj, że metody te działają najlepiej, jeśli połączysz je z odpowiednim odżywianiem i odpoczynkiem.Podmywać tantum rosa.

W sklepach ze zdrową żywnością możesz kupić kapsułki Echinacea. Łykaj dwie kapsułki co trzy godziny, możesz również sporządzić nalewkę i przyjmować jedną łyżeczkę co dwie godziny przez 3-4 dni, albo przygotować herbatkę łagodzącą (pij 4 filiżanki dziennie).

Niektórzy przyjmują do 2 000 miligramów witaminy C. Jeżeli masz problemy z układem pokarmowym lub biegunkę, weź mniejszą dawkę i stopniowo ją zwiększaj, do momentu ponownego wystąpienia dolegliwości, a potem przyjmuj największą dawkę tolerowaną przez organizm. Witamina B complex, witamina E i witamina A są pomocne w zapobieganiu nawrotom choroby, zwłaszcza gdy żyjesz w stresie. Ze względu na to, że organizm magazynuje witaminę A, uważaj, żeby nie przekroczyć 10 000 jednostek (znacznie większe dawki mogą być trujące). Często zaleca się beta-karoten, źródło witaminy A, ponieważ nie jest on magazynowany w taki sposób i dlatego uważany jest za bezpieczniejszy.

Chlorofil (w proszku) i perz uważane są za zioła antywirusowe. Pij je z ciepłą wodą. Pomocne może być też przyjmowanie niebiesko-zielonych alg (3 000 miligramów dziennie).

Aminokwas o nazwie lizyna okazał się skuteczny u wielu kobiet w likwidowaniu wczesnych objawów. Jeśli jednak przestaniesz go przyjmować, objawy mogą wystąpić ponownie. Zaleca się przyjmowanie 750 do 1 000 miligramów dziennie do zniknięcia owrzodzenia, a następnie 500 miligramów dziennie. Lizyna działa przez przeciwdziałanie skutkom argininy (substancji znajdującej się w żywności: orzechach - zwłaszcza orzechach ziemnych - czekoladzie i coli), która może powodować ataki opryszczki. Podczas ataku należy unikać żywności zawierającej duże ilości argininy.

Przyjmuj dziennie 5 do 60 miligramów cynku.

Skórki winogron mogą działać antywirusowo. Niektóre kobiety zalecają jedzenie czerwonych winogron.

Akupunktura zastosowana przy wystąpieniu pierwszych oznak ataku powstrzymuje czasem nawroty choroby. Uciskanie palcami punktów na stopach (akupresura) może zapobiegać atakom choroby (trzy długości kciuka w stronę małego palca na linii łączącej kostkę i mały palec). W akupresurze ważna jest dokładność, najlepiej posługiwać się szczegółowymi rysunkami.

Wiele osób stosuje żel z aloesem, który wysusza i leczy owrzodzenie. Pomocne są również Neosporin, Campho-Phenique i povidone-iodine (Betadine).

Łagodzenie objawów

Opryszczka bywa bardzo kłopotliwa. Środki opisane poniżej pomagają złagodzić objawy, ale wilgotne środowisko sprawia, że owrzodzenie trudno się goi. Otwarte ranki powodują przenoszenie się infekcji na inne części ciała.

Aby złagodzić objawy zastosuj kompresy z naparu z goździków, torebek czarnej herbaty namoczonych w wodzie (tanina ma działanie znieczulające) lub nasiadówki z uva ursi (zwane również kinnikinnick lub mącznicą lekarską). Możesz także spróbować gorących okładów ze sproszkowanych tabletek wapna, sproszkowanego wiązu, mirry, żywokostu lub zimnego mleka. Przygotuj pastę z któregoś z tych składników i nałóż ją na owrzodzenie, a następnie zwilżaj ciepłą wodą.

Opryszczka a ciąża

Badania wykazują, że kobiety, u których opryszczka występuje po raz pierwszy w czasie ciąży, znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka poronienia lub przedwczesnego porodu. Ponadto, w okresie przenoszenia wirusa, matka może zarazić dziecko podczas porodu, gdy przechodzi ono przez kanał rodny, co może spowodować u dziecka uszkodzenie mózguzapalenie mózgu, utratę wzroku, a nawet śmierć. Brzmi to przerażająco, ale należy pamiętać, że taki przypadek występuje rzadko, raz na 5 000 urodzeń. Ryzyko jest znacznie większe, jeśli pierwszy atak choroby występuje u matki podczas porodu; jeśli u matki pojawia się owrzodzenie, ryzyko zarażenia dziecka podczas porodu wynosi 50 %. Jeżeli matka ma nawroty choroby, ryzyko spada do poniżej 4 %, gdyż przekazała dziecku przeciwciała przez płyn owodniowy i krew dziecka.

Kobiety w ciąży, które nie są chore na opryszczkę, powinny unikać seksu bez zabezpieczenia z chorymi partnerami. Jeżeli jesteś w ciąży i występują u ciebie nawroty choroby, poinformuj o tym lekarza i położną. Jeżeli masz objawy prodromalne lub owrzodzenie podczas porodu, poród nastąpi przez cesarskie cięcie w ciągu czterech do sześciu godzin od odejścia wód płodowych. Po porodzie uważaj, żeby nie zarazić dziecka. Zawsze myj ręce zanim dotkniesz dziecko, a jeśli masz owrzodzenie, nie dotykaj go.

Profilaktyka

Jak dotąd nie udało się opracować szczepionki przeciwko opryszczce. Naukowcy prowadzą badania nad szczepionką genetyczną. Profilaktyka opryszczki jest bardzo ważna, ponieważ nie ma na tę chorobę lekarstwa. Nie oznacza to, że nie wolno uprawiać seksu z osobą, która ma wirusa w fazie utajonej; oznacza to, że trzeba stosować zdrowy rozsądek w ocenie ryzyka i podejmować proste środki zapobiegawcze, gdy to możliwe. Przynajmniej 30 milionów Amerykanów jest zarażonych wirusem opryszczki, ale tylko jedna czwarta do jednej trzeciej tych osób jest tego świadoma. Proponowane poniżej metody (oraz metody podane na str. 344) zmniejszają ryzyko zarażenia się opryszczką.

Zanim rozpoczniesz współżycie seksualne z partnerem, wypytaj go o przebyte choroby przenoszone drogą płciową. Jeśli twój partner jest chory na opryszczkę, powinnaś zastosować środki ostrożności wymienione na str. 344, nawet w przypadku braku objawów, gdyż opryszczka przenosi się również w okresie bezobjawowym.

Unikaj uprawiania seksu z osobą mającą owrzodzenie.

Ze względu na to, że opryszczka przenosi się z jednych części ciała na inne przez kontakt ze skórą, nie dotykaj pęcherzy. Umyj ręce, jeśli badałaś się lub dotykałaś genitaliów. Zawsze myj ręce zanim założysz soczewki kontaktowe.

Ochrona innych (jeśli masz opryszczkę)

Jeżeli masz pęcherze, nie uprawiaj seksu. Nawet jeśli nie masz owrzodzenia (między atakami choroby), stosuj ochronę - prezerwatywy podczas współżycia oraz diafragmy dentystyczne lub folię plastikową podczas seksu oralnego.

Nie oddawaj krwi podczas pierwszego ataku choroby.

Mężczyźni nie powinni oddawać spermy podczas ataku opryszczki.

Unikaj seksu oralnego jeśli masz ranki na wargach lub genitaliach (pęcherze lub owrzodzenie).

Zapobieganie nawrotom choroby

Stres powoduje ataki opryszczki. O ile to możliwe, ustal, co poprzedzało u ciebie ataki opryszczki i postaraj się wyeliminować lub zmniejszyć napięcie w twoim życiu.

Ogranicz spożycie używek, takich jak kawa, herbata, cola i czekolada.

Zwiększ spożycie witaminy A, B i C oraz kwasu pantotenowego, cynku, żelaza i wapnia.

Unikaj produktów o wysokiej zawartości argininy (orzechy, czekolada, cola, ryż). Zamiast tego, jedz produkty bogate w lizynę: ziemniaki, mięso, mleko, drożdże piwowarskie, ryby, wątrobę i jajka.

Jeżeli nawroty są ostre lub częste, zapytaj lekarza o zapobieganie nawrotom przez doustne przyjmowanie acycloviru. Jest to środek drogi, ale skuteczny.

Życie z opryszczką

Może ci być trudno zaakceptować fakt, że musisz żyć z opryszczką. Odkrycie, że jesteś chora na opryszczkę, która jest nieuleczalna, może być dla ciebie szokiem. Możesz czuć się samotna, pozostawiona sama sobie, możesz też odczuwać złość, zwłaszcza w stosunku do osoby, która zaraziła cię chorobą. Możesz mieć obawy związane z pozostawaniem w długotrwałych związkach lub z posiadaniem dzieci. Nie wszyscy reagują w ten sam sposób, a reakcje często zmieniają się.

W dużej mierze od tego, jak bardzo ufacie sobie z partnerem i na ile otwarcie mówicie o swoich obawach.

Syfilis

Syfilis wywołuje mała, spiralna bakteria zwana krętkiem. Możesz zarazić się syfilisem przez kontakty seksualne lub kontakt ze skórą osoby, która jest w zakaźnej fazie choroby (pierwotnej, wtórnej lub na początku uśpionej), gdy widoczne są objawy (patrz poniżej). Kobieta w ciąży chora na syfilis może zarazić nienarodzone dziecko, niezależnie od tego, czy ma objawy.

Syfilis przenosi się przez otwarte pęcherze lub wysypkę na dowolnej części ciała, zawierające bakterie, które przenikają przez błony śluzowe genitaliów, jamy ustnej i odbytu. Mogą przedostać się do organizmu także przez skaleczoną skórę na innych częściach ciała, ale choroba zwykle przenosi się przez kontakty seksualne.

Objawy

Po przeniknięciu bakterii do organizmu, mogą wystąpić cztery fazy choroby, w zależności od tego, czy zarażona osoba podda się leczeniu. Jednakże przez długi czas mogą nie wystąpić żadne objawy.

Faza pierwotna

Pierwszą oznaką jest zwykle bezbolesny wrzód zwany szankrem, który może wyglądać jak pryszcz, pęcherz lub owrzodzenie i pojawia się od 9 do 90 dni po przeniknięciu bakterii do organizmu. Pojawia się zazwyczaj na genitaliach lub w pobliżu miejsca, przez które bakterie przedostały się do organizmu, czyli na czubkach palców, wargach, piersiach, odbycie lub ustach. Czasem wrzód wcale się nie pojawia, albo jest ukryty wewnątrz pochwy lub w fałdach warg sromowych, przez co wydaje się, że nie ma objawów chorobowych. Zaledwie 10 % kobiet, u których występują wrzody, zauważa je. Jeżeli regularnie badasz się za pomocą wziernika, istnieje większe prawdopodobieństwo, że zauważysz wrzód, gdy się pojawi. W fazie pierwotnej, wrzód jest bardzo zakaźny.eczne tylko wtedy, gdy zakrywają owrzodzenie. Niezależnie od tego, czy poddasz się leczeniu, wrzód zagoi się po upływie od jednego do pięciu tygodni, ale bakterie pozostaną w organizmie, będą się mnożyć i rozprzestrzeniać.

Faza wtórna

Kolejna faza choroby występuje od tygodnia do sześciu miesięcy później. Do tego czasu bakterie zdążyły już rozprzestrzenić się w całym organizmie. Ta faza trwa zwykle od kilku tygodni do kilku miesięcy, ale objawy mogą pojawiać się i ustępować przez kilka lat. Do objawów należy wysypka (na całym ciele, lub tylko na wierzchach dłoni i spodzie stóp), wrzód w jamie ustnej lub objawy podobne do grypy. Mogą wypadać ci włosy, możesz także zauważyć obrzmienie w okolicy genitaliów i odbytu. W fazie wtórnej syfilis przenosi się przez śluzówkę lub kłykciny, obrzmienia, które przypominają opryszczkę genitalną.

Faza uśpiona (utajenia!)

Podczas tej fazy, która może trwać od 10 do 20 lat, nie ma żadnych zewnętrznych objawów. Bakterie przedostają się jednak do narządów wewnętrznych, łącznie z sercem i mózgiem. Choroba nie jest zakaźna podczas pierwszych kilku lat fazy uśpionej, gdy nie występują objawy fazy wtórnej.

Faza końcowa

W tej fazie dają się odczuć poważne skutki fazy uśpionej. W zależności od tego, jakie narządy zostały zaatakowane przez bakterie, u zarażonej osoby może wystąpić poważna choroba serca, wyniszczenie organizmu, utrata wzroku i/lub upośledzenie umysłowe. Przy obecnych metodach diagnozowania i leczenia syfilisu, nikt nie powinien osiągnąć tej fazy. Syfilis w tej fazie nie jest zakaźny.

Objawy u mężczyzn

Objawy występujące u mężczyzn są podobne do objawów u kobiet. Mężczyźni jednakże częściej od kobiet zauważają wrzód i częściej udają się do lekarza w pierwszej fazie choroby. Wrzód najczęściej pojawia się na penisie i mosznie. Może być schowany w fałdach napletka, pod moszną lub w miejscu, gdzie penis styka się z resztą ciała. W fazie pierwotnej, u mężczyzn częściej niż u kobiet, występują powiększone węzły chłonne w okolicach krocza.

Diagnoza i leczenie

Syfilis jest wykrywalny i uleczalny w każdej fazie. Bywa mylony z kilkoma innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wrzodem wenerycznym, opryszczką i ziarnicą weneryczną pachwin (LGV).

We wczesnej fazie pierwotnej lekarz zwraca uwagę na takie objawy, jak powiększone węzły chłonne w okolicach krocza i bada pod mikroskopem wydzielinę z wrzodu, o ile się pojawił (badanie w ciemnym polu mikroskopu). Nie nakładaj na wrzód żadnego leku, kremu ani maści, dopóki nie zbada go lekarz, ponieważ bakterie syfilisu na powierzchni mogą zostać zniszczone, przez co test będzie niedokładny. Przeciwciała przeciw krętkom są wykrywalne w krwiobiegu od tygodnia do dwóch po pojawieniu się wrzodu. Do postawienia diagnozy używa się dwóch testów krwi. Pierwszy z nich to badanie zwane VDRL lub RPR. Drugi (FTA-ABS lub MHA-TP) jest potwierdzeniem wyników pierwszego. Jeżeli sądzisz, że miałaś kontakt z syfilisem, powinnaś poddać się leczeniu profilaktycznemu (zapobiegawczemu) zaleconemu przez lekarza. Okres inkubacyjny syfilisu może trwać do 90 dni, dlatego jeśli wynik pierwszego testu podstawowego jest negatywny, test należy powtarzać co miesiąc, czterokrotnie, jeżeli nie jesteś w trakcie leczenia. Jeżeli masz więcej niż jednego partnera seksualnego, lub jeśli twój partner uprawia seks z kilkoma osobami, poproś o test na syfilis podczas zwykłych wizyt kontrolnych.

Syfilis leczy się zastrzykami penicyliny lub innymi antybiotykami, takimi jak doksycyklina lub tetracyklina w tabletkach dla osób uczulonych na penicylinę. Ze względu na to, że u niektórych osób występują nawroty choroby oraz że popełnia się błędy, powinnaś poddać się co najmniej dwóm badaniom krwi po zakończeniu leczenia, aby mieć pewność, że zostałaś wyleczona. W zależności od stopnia zaawansowania choroby, badania należy przeprowadzić trzy do sześciu miesięcy i rok później. Syfilis w trzech pierwszych fazach jest całkowicie uleczalny i nie pozostawia trwałych skutków, a w fazie końcowej można zatrzymać szkodliwe działanie choroby.

Syfilis a ciąża

Kobieta w ciąży chora na syfilis może przekazać bakterie płodowi, zwłaszcza podczas pierwszych kilku lat choroby. Bakterie atakują płód tak samo jak dorosły organizm, a dziecko może urodzić się martwe, bądź z poważnymi deformacjami lub uszkodzeniami tkanek. Matka powinna jak najszybciej poddać się leczeniu. Jeżeli zrobi to do 16 tygodnia ciąży, choroba nie uszkodzi płodu. (Nawet jeśli dziecko zarazi się syfilisem, penicylina zatrzyma rozwój choroby, choć nie usunie szkód już wyrządzonych.) Każda kobieta w ciąży powinna poddać się badaniom krwi na syfilis, jak tylko stwierdzi, że jest w ciąży, przed porodem oraz jeśli podejrzewa, że miała kontakt z chorobą. Jeżeli jest chora, powinna poddać się leczeniu zanim zarazi płód.

BRODAWKA PŁCIOWA I CHOROBA WYWOŁYWANA PRZEZ WIRUS BRODAWCZAKA LUDZKIEGO

Brodawka płciowa wywoływana jest przez wirus brodawczaka ludzkiego (HPV od ang. ?human papillomavirus?), podobnego do wirusa wywołującego zwykłe brodawki skórne. Ponad 70 rodzajów HPV wywołuje niewidoczne infekcje, brodawki lub płytkie ranki w okolicach narządów płciowych. HPV zwykle przenosi się podczas kontaktu seksualnego z partnerem/ką. Niektóre ranki na szyjce macicy spowodowane przez HPV wiążą się z podwyższonym ryzykiem raka szyjki macicy, szczególnie w przypadku HPV typ 16 i 18. Niestety, ranki na szyjce macicy często nie zostają zauważone ani przez chorą kobietę, ani przez lekarza.

Brodawka płciowa zazwyczaj rozwija się po upływie od trzech tygodni do ośmiu miesięcy od kontaktu z wirusem. Choroba ta, tak jak niewidoczne infekcje HPV, jest zakaźna, zatem konieczne jest używanie prezerwatyw, jeśli ty lub partner mieliście kontakt z wirusem. Widoczna brodawka płciowa (W Polsce spotykamy się również z nazwą "kłykciny") początkowo przybiera postać małych, bezbolesnych, twardych zgrubień lub łuszczących się ranek, które często pojawiają się na wejściu do pochwy. Brodawki pojawiają się też na wargach sromowych, wulwie, wewnątrz pochwy, na szyjce macicy lub w okolicy odbytu, gdzie są niekiedy mylone z hemoroidami. Ciepło i wilgoć sprzyjają rozwojowi brodawek, które rosnąc przybierają kalafiorowatą postać. Ranki na szyjce macicy występują powszechniej niż brodawki, ale są niewidoczne gołym okiem i bezobjawowe.

Objawy u mężczyzn

Brodawki pojawiają się na główce penisa (często pod napletkiem), na jego części środkowej, a czasem na mosznie. Stosowanie prezerwatywy zapobiega przenoszeniu się choroby.

Diagnoza i leczenie

Diagnozę zazwyczaj stawia się na podstawie badania lekarskiego. W celu stwierdzenia obecności HPV przeprowadza się badanie cytologiczne Pap, a do ustalenia, czy w pochwie i na szyjce macicy znajdują się brodawki i ranki, stosuje się wziernikowanie pochwy. Jeżeli występują ranki, przeprowadza się biopsję (analizę małej próbki tkanki), aby stwierdzić, czy nie jest to nowotwór. Jeżeli masz brodawki lub ranki na szyjce macicy, powinnaś częściej poddawać się badaniom cytologicznym Pap (w celu szybkiego wykrycia zmian w komórkach): co trzy-sześć miesięcy. Częściej też konieczne może być wziernikowanie pochwy. (Więcej informacji o wziernikowaniu pochwy i biopsji znajdziesz w rozdziale 24 pt. ?Wybrane praktyki, problemy i zabiegi lekarskie?.) HPV rozmnaża się, gdy układ odpornościowy jest osłabiony, dlatego jest traktowany jako jeden z wyznaczników diagnozowania HIV u kobiet.).

Istnieje kilka sposobów leczenia brodawki płciowej.

Często stosuje się roztwór podofiliny. Powinnaś go zmyć 2-4 godziny później aby uniknąć poparzenia. Posmaruj skórę dookoła chorego miejsca wazeliną. Czasem konieczne jest zastosowanie kilku metod leczenia i nie zawsze są one skuteczne. Obecnie dostępny jest na receptę bezpieczniejszy środek: Podofilox.

Lekarze często zalecają kwas trójchlorooctowy (TCA), który pod kilkoma względami jest lepszy niż podofilina. Zazwyczaj okazuje się jednakowo skuteczny. Łatwiej kontrolować działanie TCA, gdyż działa on przy pierwszym kontakcie ze skórą, a po około pięciu minutach działanie ustaje, co zmniejsza ryzyko powstania blizn. Nie powoduje silnych reakcji, tak jak to się dzieje czasami w przypadku podofiliny. TCA można stosować w czasie ciąży.

Krioterapię (zamrażanie) stosuje się do usuwania niewielkich brodawek. Jest to bolesne i może powodować powstawanie blizn. Możesz poprosić o miejscowe znieczulenie.

W przypadku bardzo dużych brodawek nie reagujących na inne sposoby leczenia konieczny jest zabieg chirurgiczny lub usunięcie chorej tkanki przy pomocy prądu elektrycznego. Zabieg ten wymaga znieczulenia. Powiedz lekarzowi, jeżeli masz rozrusznik serca, ponieważ prąd elektryczny może go uszkodzić.

Ostatnie badania dowodzą, że laser jest skutecznym sposobem leczenia brodawek i nie narusza zdrowej tkanki, ani nie pozostawia blizn. Niektórzy lekarze zalecają laser w przypadku zakażenia HPV szyjki macicy (brodawki i ranki). Konieczne może być znieczulenie miejscowe lub ogólne, w zależności od ilości i wielkości brodawek. Zabieg ten może być wykonany tylko przez lekarza, który odbył szkolenie w zakresie leczenia laserem.

Niezależnie od rodzaju leczenia, jakie podejmiesz, powinnaś usunąć brodawki, aby ograniczyć przenoszenie się wirusa. Twoi partnerzy również powinni poddać się leczeniu. Jednakże brodawki mogą pojawić się ponownie i konieczne może okazać się nawet kilkakrotne ich usuwanie. Jeżeli zarazisz się HPV, wirus będzie się przenosił nawet jeśli nie masz brodawek. Twoi partnerzy powinni poddać się badaniu na obecność HPV i leczeniu.

Obecnie pojawił sie krem Aldara podobno bardzo skuteczny.Jest to immunomodulator

Profilaktyka

HPV jest bardzo zakaźny. Najlepszym sposobem uniknięcia zakażenia HPV i brodawek, które wywołuje, jest stosowanie środków zapobiegawczych podczas uprawiania seksu i kontaktu z narządami płciowymi.

Brodawka płciowa a ciąża

Podczas ciąży brodawki powiększają się, prawdopodobnie z powodu podwyższonego poziomu progesteronu. Jeżeli brodawki znajdują się na ścianie pochwy i są bardzo liczne i duże, pochwa może stać się mniej elastyczna, co utrudni poród. Nie używaj podofiliny do usunięcia brodawek, gdyż wchłania się przez skórę i może doprowadzić do uszkodzenia lub śmierci płodu. ).W ciazy zaleca się krioteerapię.

 
You are here: Home | Bezpieczny seks | Objawy i leczenie chorób przenoszonych drogą płciową